Komentarze do: Zaduszne Historie Osobliwe http://www.nastrojowyogrod.pl/2008/10/zaduszne-historie-osobliwe/ O ogrodach bajecznych i codziennych naturalnie... Sat, 31 Dec 2011 09:31:09 +0000 http://wordpress.org/?v=2.9.1 hourly 1 Autor: Anonymous http://www.nastrojowyogrod.pl/2008/10/zaduszne-historie-osobliwe/comment-page-1/#comment-400 Anonymous Fri, 31 Oct 2008 12:18:00 +0000 http://nastrojowyogrod.pl/wp/2008/10/zaduszne-historie-osobliwe/#comment-400 To bardzo piękny zwyczaj. Gdy śmiertelność wśród dzieci, młodych ludzi była wysoka, gdy umierało się w domu pod opieką najbliższych, gdy umierający żegnany był nie na zawsze ale na chwilę, bo przecież kiedyś znowu spotkamy się wszyscy razem.<br/>Teraz trudno coś takiego zrealizować, gdy większość osób umiera w szpitalach, z ukochanymi rysami zmienionymi przez leki i kroplówki...<br/>Ania To bardzo piękny zwyczaj. Gdy śmiertelność wśród dzieci, młodych ludzi była wysoka, gdy umierało się w domu pod opieką najbliższych, gdy umierający żegnany był nie na zawsze ale na chwilę, bo przecież kiedyś znowu spotkamy się wszyscy razem.
Teraz trudno coś takiego zrealizować, gdy większość osób umiera w szpitalach, z ukochanymi rysami zmienionymi przez leki i kroplówki…
Ania

]]> Autor: Anonymous http://www.nastrojowyogrod.pl/2008/10/zaduszne-historie-osobliwe/comment-page-1/#comment-399 Anonymous Fri, 31 Oct 2008 11:43:00 +0000 http://nastrojowyogrod.pl/wp/2008/10/zaduszne-historie-osobliwe/#comment-399 To niezwykłe ale dla mnie jednak zbyt wstrząsające. Trudno jest mi być tak blisko śmierci...<br/>Bożena. To niezwykłe ale dla mnie jednak zbyt wstrząsające. Trudno jest mi być tak blisko śmierci…
Bożena.

]]> Autor: joanna.ka http://www.nastrojowyogrod.pl/2008/10/zaduszne-historie-osobliwe/comment-page-1/#comment-398 joanna.ka Thu, 30 Oct 2008 23:52:00 +0000 http://nastrojowyogrod.pl/wp/2008/10/zaduszne-historie-osobliwe/#comment-398 Nie, nie chciałabym oglądać pośmiertnych zdjęć swoich bliskich...<br/>Chcę ich zapamiętać takimi, jak ich widziałam gdy cieszyli się życiem i gdy odchodzili...<br/>Nie lubię fotografów na pogrzebach - nie rozumiem po co to uwieczniać?<br/><br/>Masz absolutna rację, że więcej powinniśmy myśleć o naszej śmiertelności, doceniać chwile i spieszyć się kochać (być, rozmawiać, słuchać) ludzi... Nie, nie chciałabym oglądać pośmiertnych zdjęć swoich bliskich…
Chcę ich zapamiętać takimi, jak ich widziałam gdy cieszyli się życiem i gdy odchodzili…
Nie lubię fotografów na pogrzebach – nie rozumiem po co to uwieczniać?

Masz absolutna rację, że więcej powinniśmy myśleć o naszej śmiertelności, doceniać chwile i spieszyć się kochać (być, rozmawiać, słuchać) ludzi…

]]> Autor: leloop http://www.nastrojowyogrod.pl/2008/10/zaduszne-historie-osobliwe/comment-page-1/#comment-397 leloop Thu, 30 Oct 2008 20:35:00 +0000 http://nastrojowyogrod.pl/wp/2008/10/zaduszne-historie-osobliwe/#comment-397 przyznam sie, ze nie znalam takiego zwyczaju. zanim doczytalam do konca Twojego posta wyczuwalam w tych zdjeciach jakas upiornosc ale bardziej skalanialam sie ku jakiejs tragicznej historii.<br/>fakt zyjemy w czasch gdzie myslenie o smierci odsuwa sie w najodleglejszy zakatek, kiedys to byla rzecz tak oczywista jak narodziny. dlatego tak wazne bylo zegnanie odchodzacego krewnego. ludzie "zyli" ze swoimi zmarlymi, stad wszystkie obrzadki zwiazane z Zaduszkami, nie bali sie ich ale okazywali im szacunek. W Bretanii gdzie mieszkam ciagle silny jest kult zmarlych, wsrod starszego pokolenia ciagle jeszcze mozna spotkac osoby, ktore widuja swoich zmarlych krewnych czy sasiadow i mowia o tym jako o rzeczy calkowicie naturalnej. podobnie rzecz sie ma na Kaszubach (prace o tego typu zwyczajach kaszubskich, popelnil ks. Jan Perszon).<br/>sama zostalam wychowana typowo jak na koniec 20 wieku, w moim rodzinnym domu starano sie o smierci nie mowic. moje dzieci nie uczestniczyly jeszcze w pochowku nikogo bliskiego z rodziny ale pzrezyly smierc i pochowaly swojego ukochanego kotka. mysle, ze juz teraz choc sa male latwiej im zrozumiec odejscie kogos na zawsze. przyznam sie, ze nie znalam takiego zwyczaju. zanim doczytalam do konca Twojego posta wyczuwalam w tych zdjeciach jakas upiornosc ale bardziej skalanialam sie ku jakiejs tragicznej historii.
fakt zyjemy w czasch gdzie myslenie o smierci odsuwa sie w najodleglejszy zakatek, kiedys to byla rzecz tak oczywista jak narodziny. dlatego tak wazne bylo zegnanie odchodzacego krewnego. ludzie “zyli” ze swoimi zmarlymi, stad wszystkie obrzadki zwiazane z Zaduszkami, nie bali sie ich ale okazywali im szacunek. W Bretanii gdzie mieszkam ciagle silny jest kult zmarlych, wsrod starszego pokolenia ciagle jeszcze mozna spotkac osoby, ktore widuja swoich zmarlych krewnych czy sasiadow i mowia o tym jako o rzeczy calkowicie naturalnej. podobnie rzecz sie ma na Kaszubach (prace o tego typu zwyczajach kaszubskich, popelnil ks. Jan Perszon).
sama zostalam wychowana typowo jak na koniec 20 wieku, w moim rodzinnym domu starano sie o smierci nie mowic. moje dzieci nie uczestniczyly jeszcze w pochowku nikogo bliskiego z rodziny ale pzrezyly smierc i pochowaly swojego ukochanego kotka. mysle, ze juz teraz choc sa male latwiej im zrozumiec odejscie kogos na zawsze.

]]>