Do wczoraj. Zachęcona wczoraj poszłam na łąkę i zachowując otwartość na inność, postanowiłam popatrzeć mniszkowi w oczy i zobaczyć co się stanie… Popatrzyłam i zobaczyłam nie wroga, ale piękny żółty kwiat :) morze kwiatów… zaczęłam zbierać kwiatki. Poszłam oczywiście przygotowana: wyposażona w torebkę i rękawiczkę, bo mniszek plami.

Słyszłam wcześniej, że z mniszka można zrobić pyszny – podobno – syrop lub konfiturę, ale nie nie wiedziałam jak. Znalazłam w necie przepis babci mieszkającej w Alpach. Bez przekonania, ale z ciekawością eksperymentatora postanowiłam spróbować.

Udajemy się na łąkę położoną zdala od szosy i zbieramy same kwiatostany. Im większy kwiat i bardziej rozwinięty tym łatwiej będzie wydłubać z niego same płatki. Zbierz tyle kwiatów, na ile wystarczy Ci odwagi do dalszej obróbki.
Przepis dotyczy rośliny o nazwie Taraxacum officinale. Jeżeli nie masz pewności co zbierasz, to nie zbieraj.
Zbieraj tylko kwiaty, na które nie stosowano żadnego rodzaju pestycydów czy innych środków chemicznych – okresy karencji to dla uspokojenia sumień. Niektóre z używanych substancji pozostają w ziemi przez kilkadziesiąt lat.

Zebrane kwiaty trzeba zostawić na godzinę w spokoju, aby żyjątka pożywiające się na kwiatach zdołały opuścić to złote cudo.

Nam przydadzą się tylko płatki wydłubane/wyskubane ze środka. Można to robić palcami lub nożykiem, lub obciąć nożyczkami. Nie trzeba przejmować się, że palce żółkną – to pyłek kwiatowy, który łatwo się zmyje i z palców, i z paznokci.

Kwiaty myjemy i obcinamy dół – to ułatwia oddzielenie płatków od zielonego. Jak zostanie trochę zielonego, to nic nie szkodzi.

Płatki mniszkowe zalewamy wodą…

… dodajemy wyszorowaną bardzo dobrze z całego wosku, pokrojoną na kawałki razem ze skórką pomarańczę… i gotujemy 10-15 minut. W tym momencie nadal nie byłam przekonana, że wyjdzie z tego coś dobrego.

Odcedzamy przez sitko, dociskając płatki i pomarańcze, aby wydobyć każdą kroplę. Takie ładne :) ale ląduje na kompostowniku :)